Rouwverwerking: Hoe naïef kun je zijn op je 65e?

6 jaar lang hebben Marijke Rood hart en ik kunnen toeleven naar dat ene moment; dat moment waar je het samen wel regelmatig over hebt, maar ook dat moment waarvan je absoluut niet wil dat het je leven, althans wat je daar nog van gegund is, gaat beheersen.

Als het onvermijdelijke dan werkelijkheid wordt, kunnen er, dat was althans mijn idee, in extremis feitelijk 2 dingen gebeuren: je kunt volledig instorten of je krijgt nog meer kracht om te doen wat gedaan moet worden en dan verder te gaan.

IMG_6344

Alle zaken rondom het overlijden en de crematie, hadden Marijke Rood hart en ik ruim 2 jaar geleden allemaal al geregeld en toen ik een week na de crematie, geheel volgens opdracht van Marijke Rood hart een aan mij gerichte brief opende en las, stond daar onder anderen in dat ze hoopte dat ik nog een tijdje een gezellig leven zou hebben en dat ik lekker op vakantie zou gaan.

Een paar dagen na de crematie ben ik weer gaan werken en vervolgens heb ik de caravan gehaald en ben ik –met 2 prachtige vakantiefoto’s van Marijke Rood hart– voor ruim 3 weken vertrokken naar Toscane.

Ik kreeg van veel mensen te horen dat ze me dapper vonden dat ik dat kon, maar het kostte me totaal geen moeite. De laatste 2 jaar was Marijke Rood hart al niet echt meer in staat om in de vakantie structureel dingen te doen en rijden met de caravan deed ik altijd al als enige.

IMG_6165

De vakantie zelf bleek, ondanks dat ik Marijke Rood hart elke dag miste, een verademing; even helemaal niks doen…. en wat bleek…. ik was daar erg goed in. Waar ik echter totaal geen rekening mee had gehouden, was dat ik steeds meer moeite begon te krijgen met “iets doen” en dat alleen al het kijken naar een foto van Marijke Rood hart of het horen van een liedje, mij emotioneerde en soms zelfs leidde tot enorme huilbuien.

Is dat erg? Nee natuurlijk niet, maar ik was blijkbaar zo naïef geweest om te denken dat de fases van rouwverwerking (ontkenning, woede, onderhandelen, verdriet en aanvaarding)zoals ik die ook vanuit mijn eigen werk ken en aan anderen meegeef, ter overdenking, op mij niet van toepassing zouden zijn Denkende emoticon.

Is er bij mij dan (echt) sprake van ontkenning? Ik denk inmiddels dat het antwoord daarop zowel “Ja” als “Nee” moet zijn. “”Nee” omdat de realiteit dat Marijke Rood hart er niet meer is, bij mij wel aanwezig is. “Ja” omdat ik, zelfs na 3 maanden, nog steeds het gevoel heb, dat ze er ooit weer een keer “zal zijn”. Ik kan nog steeds emotioneel worden en huilen als ik een foto zie, of iets lees wat anderen over haar en haar bijzondere kijk op het leven met uitgezaaide (borst)kanker hebben gezegd of geschreven, maar als ik dan foto’s zie van de laatste dagen, zie ik ook dat haar lichaam echt op was; haar geest wilde nog wel, maar het lichaam kon het niet meer aan en dat geeft mij dan ook wel troost.

IMG_7368

Mogelijk komen ook de andere fases vandaag of morgen ook voor mij nog aan de orde, maar dat zie ik dan wel weer. Als mensen nu aan mij vragen hoe het gaat, antwoord ik volmondig: “Het gaat goed met me” en als mensen dichtbij me dan vragen: “… en als je eerlijk bent?”, dan krijgen ze hetzelfde antwoord.

Het gaat ook goed met me; ik werk, ik eet gezond, het huis ziet er keurig uit, ik pak regelmatig een terrasje, ga uit eten, ontmoet vrienden, ik lees, ik puzzel, ik kijk met plezier series (films duren me te lang en sport kijken kan me niet meer boeien), ga binnen enkele  weken weer op vakantie en heb het financieel, ook als ik straks met pensioen ga, allemaal goed op orde.

Wat ik echter wel merk, is dat mijn energiehuishouden te wensen overlaat. Ik wandel elke ochtend ongeveer 8 kilometer, maar als ik voor mijn werk een opdracht heb gedaan en die ‘s middags moet afronden, kan ik me daar regelmatig niet toe zetten. Vrijdag is mijn parttime dag en die wilde ik gebruiken voor huishoudelijke klussen, maar in de praktijk ben ik blij dat ik een dag helemaal NIKS MOET. Zaterdag pak ik dan vervolgens wel alles aan wat ik wilde doen; soms in een paar uur achter elkaar en soms verspreid over de hele dag.

Ik ben omringd door hele lieve kinderen, vrienden en collega’s, die niet wachten tot ik iets van me laat horen, maar die mij ook zelf actief benaderen, bijvoorbeeld om mij te vragen ergens mee naar toe te gaan en uiteraard heb ik elke dag profijt van het motto dat Marijke Rood hart heeft meegegeven: “Alles blijft hetzelfde, maar dan anders…”.

Dit bericht is geplaatst in DVDGuy's Blog, Gedachten. Bookmark de permalink.

4 reacties op Rouwverwerking: Hoe naïef kun je zijn op je 65e?

  1. Riek Keus schreef:

    Iedereen ervaard een rouwproces op zijn/haar manier. Ik heb ervaren dat het proces wel staat beschreven. Echter je weet van te voren niet hoe het bij jou gaat verlopen. Bovendien waren de afgelopen jaren voor jou en Marijke zo strak gepland met werk, ziekenhuis en daarnaast nog volop genieten . Dat ik mij kan voorstellen dat je nu juist even een keer niets wil plannen.
    Ruud doe het op jou manier , ik wens je heel veel sterkte. En bewonder je kracht.

    Lieve groetjes van mij Riek Keus

  2. Anja schreef:

    Ieder doet het op zijn eigen manier, daar zijn geen vaste regels voor.
    Gelukkig heb je veel mensen om je heen die je kunnen steunen.
    Geniet van ieder moment,

  3. Johan Sijo schreef:

    Verwerk je verdriet zoals je dat zelf wilt en kunt. Geniet van elke dag zoals jullie dat samen zouden doen. Pijn is iets persoonlijks en niet aan regels gebonden. Men zegt dat de scherpe kanten mettertijd zullen verdwijnen, maar 42 jaar na het overlijden van mijn geliefde zus (36)mis ik haar bij tijd en wijlen nog steeds. Niets op deze wereld is zeker, behalve de dood. Bij de één op jonge leeftijd en bij de ander op latere leeftijd. Leef je leven zolang het je gegeven is en maak je nergens meer druk om. De laatste jaren met Marijke waren heel zwaar, neem de rust om alles te verwerken en een plek te geven. Ik heb veel bewondering voor de wijze waarop je dat doet. Het ga je goed en blijf onder de mensen. Er is nog veel om voor te leven!

  4. Wil van Delft schreef:

    Beste Ruud,
    Ik heb veel bewondering voor je; hoe je de laatste moeilijke tijd met jouw Marijke hebt beleefd en verwoord, zo mooi en liefdevol, en dan je mooie gedichten.
    Nu alleen verder, hoe moeilijk ook, je pakt het leven weer op. Dat gaat gepaard met veel emoties die een uitweg moeten vinden.

    Ik vermoedde al dat Marijke had gewild dat je weer met jullie caravan op vakantie moest gaan. Je hebt het gedaan en gaat binnenkort weer. Geniet ervan!
    Overal waar je bent, daar is ook Marijke, thuis of heerlijk op een camping en bovenal in je HART.

    Heel veel sterkte !
    Wil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *