Categorie: Gedachten

Dankbaar

Als ik een artikel lees over palliatieve zorg, besef ik eens te meer dat ik eigenlijk heel gelukkig mag zijn.

Marijke ? is tot het laatste moment thuis geweest, waar ik haar alle zorg en liefde heb kunnen geven.

En hoewel ze een keer heel erg gevallen is, is ze tot op het laatst zo goed als helemaal zichzelf geweest. 

Er was natuurlijk sprake van pijn, maar niet van angst of van benauwdheid en haar persoonlijkheid was nog bijna onveranderd. We konden op het einde samen nog steeds goed communiceren.

Hoewel het afscheid nemen na 43 jaar moeilijk  was, besef ik steeds vaker dat het zo goed was. 

We waren altijd een unieke 2-eenheid en onze band is de laatste jaren alleen maar sterker geworden.

Marijke ? is op een waardige manier ingeslapen en heeft mij alle middelen en de kracht gegeven om door te gaan en daar ben ik (haar) elke dag dankbaar voor.

 

Dankbaar

Weg van deze aarde
Weg uit mijn bestaan

Dankbaar voor het leven
Dankbaar voor de liefde

Samen ons best gedaan
Samen liefde gegeven

En daarom blijf jij
Voor altijd mijn muze
En de bron van mijn bestaan

Ruud ?

Rouwverwerking: Hoe naïef kun je zijn op je 65e?

6 jaar lang hebben Marijke Rood hart en ik kunnen toeleven naar dat ene moment; dat moment waar je het samen wel regelmatig over hebt, maar ook dat moment waarvan je absoluut niet wil dat het je leven, althans wat je daar nog van gegund is, gaat beheersen.

Als het onvermijdelijke dan werkelijkheid wordt, kunnen er, dat was althans mijn idee, in extremis feitelijk 2 dingen gebeuren: je kunt volledig instorten of je krijgt nog meer kracht om te doen wat gedaan moet worden en dan verder te gaan.

IMG_6344

Alle zaken rondom het overlijden en de crematie, hadden Marijke Rood hart en ik ruim 2 jaar geleden allemaal al geregeld en toen ik een week na de crematie, geheel volgens opdracht van Marijke Rood hart een aan mij gerichte brief opende en las, stond daar onder anderen in dat ze hoopte dat ik nog een tijdje een gezellig leven zou hebben en dat ik lekker op vakantie zou gaan.

Een paar dagen na de crematie ben ik weer gaan werken en vervolgens heb ik de caravan gehaald en ben ik –met 2 prachtige vakantiefoto’s van Marijke Rood hart– voor ruim 3 weken vertrokken naar Toscane.

Ik kreeg van veel mensen te horen dat ze me dapper vonden dat ik dat kon, maar het kostte me totaal geen moeite. De laatste 2 jaar was Marijke Rood hart al niet echt meer in staat om in de vakantie structureel dingen te doen en rijden met de caravan deed ik altijd al als enige.

IMG_6165

De vakantie zelf bleek, ondanks dat ik Marijke Rood hart elke dag miste, een verademing; even helemaal niks doen…. en wat bleek…. ik was daar erg goed in. Waar ik echter totaal geen rekening mee had gehouden, was dat ik steeds meer moeite begon te krijgen met “iets doen” en dat alleen al het kijken naar een foto van Marijke Rood hart of het horen van een liedje, mij emotioneerde en soms zelfs leidde tot enorme huilbuien.

Is dat erg? Nee natuurlijk niet, maar ik was blijkbaar zo naïef geweest om te denken dat de fases van rouwverwerking (ontkenning, woede, onderhandelen, verdriet en aanvaarding)zoals ik die ook vanuit mijn eigen werk ken en aan anderen meegeef, ter overdenking, op mij niet van toepassing zouden zijn Denkende emoticon.

Is er bij mij dan (echt) sprake van ontkenning? Ik denk inmiddels dat het antwoord daarop zowel “Ja” als “Nee” moet zijn. “”Nee” omdat de realiteit dat Marijke Rood hart er niet meer is, bij mij wel aanwezig is. “Ja” omdat ik, zelfs na 3 maanden, nog steeds het gevoel heb, dat ze er ooit weer een keer “zal zijn”. Ik kan nog steeds emotioneel worden en huilen als ik een foto zie, of iets lees wat anderen over haar en haar bijzondere kijk op het leven met uitgezaaide (borst)kanker hebben gezegd of geschreven, maar als ik dan foto’s zie van de laatste dagen, zie ik ook dat haar lichaam echt op was; haar geest wilde nog wel, maar het lichaam kon het niet meer aan en dat geeft mij dan ook wel troost.

IMG_7368

Mogelijk komen ook de andere fases vandaag of morgen ook voor mij nog aan de orde, maar dat zie ik dan wel weer. Als mensen nu aan mij vragen hoe het gaat, antwoord ik volmondig: “Het gaat goed met me” en als mensen dichtbij me dan vragen: “… en als je eerlijk bent?”, dan krijgen ze hetzelfde antwoord.

Het gaat ook goed met me; ik werk, ik eet gezond, het huis ziet er keurig uit, ik pak regelmatig een terrasje, ga uit eten, ontmoet vrienden, ik lees, ik puzzel, ik kijk met plezier series (films duren me te lang en sport kijken kan me niet meer boeien), ga binnen enkele  weken weer op vakantie en heb het financieel, ook als ik straks met pensioen ga, allemaal goed op orde.

Wat ik echter wel merk, is dat mijn energiehuishouden te wensen overlaat. Ik wandel elke ochtend ongeveer 8 kilometer, maar als ik voor mijn werk een opdracht heb gedaan en die ‘s middags moet afronden, kan ik me daar regelmatig niet toe zetten. Vrijdag is mijn parttime dag en die wilde ik gebruiken voor huishoudelijke klussen, maar in de praktijk ben ik blij dat ik een dag helemaal NIKS MOET. Zaterdag pak ik dan vervolgens wel alles aan wat ik wilde doen; soms in een paar uur achter elkaar en soms verspreid over de hele dag.

Ik ben omringd door hele lieve kinderen, vrienden en collega’s, die niet wachten tot ik iets van me laat horen, maar die mij ook zelf actief benaderen, bijvoorbeeld om mij te vragen ergens mee naar toe te gaan en uiteraard heb ik elke dag profijt van het motto dat Marijke Rood hart heeft meegegeven: “Alles blijft hetzelfde, maar dan anders…”.

Alles blijft hetzelfde, maar dan anders… Part II

Vandaag is het in meerdere opzichten een heel bijzondere dag en die begint, zoals tegenwoordig elke dag voor mij begint, met het om 5:30 uur starten met het lopen van mijn rondje Binnenschelde. Ook vandaag kies ik er voor om rechts om te lopen, waardoor ik afsluit met het natuurpark gedeelte.

IMG_7101IMG_7104

Iets voorbij zwembad De Schelp staat een  camper met een oude Amerikaanse cabrio.

IMG_7105

Tegenwoordig kan ik, als ik het zwembad voorbij ben, linksaf het natuurgebied in en dat loopt heerlijk relaxed.

IMG_7106IMG_7108

IMG_7109IMG_7110

IMG_7111

Als ik om 6:45 uur weer thuis ben, sproei ik eerst de tuin en dan ga ik douchen en vervolgens geniet ik van een eenvoudig ontbijt dat bestaat uit 2 crackers met kaas, vers geperste sinasappelen en een banaan.

Om 9:00 uur heb ik een afspraak bij Zoom en Zegestede inzake de asbestemming. Marijke heeft er voor gekozen om bijgezet te worden aan de rand van de vijver in het urnenpark. Er komt dan een granieten urn met daarin gegraveerd de naam, geboortedatum en datum overlijden. De granieten leliebladeren en granieten urnen vormen een harmonieus geheel met de natuurlijke omgeving en de diverse beelden die in het urnenpark zijn geplaatst.

IMG_7114

IMG_7118IMG_7121

Omdat vandaag, 16 juli 2018, haar verjaardag, niet mogelijk was omdat er te weinig voorbereidingstijd was en onze trouwdag (16 december) dit jaar op zondag valt, waardoor dat ook geen optie is, heb ik besloten de as mee naar huis te nemen, tot de kinderen en ik een geschikte datum hebben gevonden om de as bij te zetten.

Ik heb vandaag met onze vrienden Noortje en Hans afgesproken om samen te gaan lunchen bij het Spuihuis –inderdaad, het zelfde restaurant, waar ik afgelopen zaterdag ook met de kinderen heb gegeten- en als ik even na 12:00 uur aankom, zitten zij al met een drankje op het terras.

IMG_7123IMG_7124

Ik heb een leuke foto van Marijke -vorig jaar genomen op een terras in de Provence-meegenomen en die zet ik op tafel en dat geeft mij een goed gevoel Rood hart.

We krijgen vooraf dezelfde amuse als afgelopen zaterdag: gazpacho van tomaat met mango-ijs en afgedekt met romig opgeklopte kerrie. We kiezen allemaal voor een hoofdgerecht met een dessert.

IMG_7130

Hans heeft de Zeebaarsfilet en Noortje en ik hebben met kreeft gevulde ravioli. We drinken er een heerlijk glas droge  rosé bij.

IMG_7125IMG_7128

Het smaakt allemaal zoals we gewend zijn; fantastisch. Noortje kiest voor de Creme Brulee , terwijl Hans en ik de Mascarpone (Pure chocolademousse, mokka en ristretto) nemen.

IMG_7134IMG_7133

We sluiten af met een lekker kopje koffie, waarbij makarons, nougat en kokoskoekjes geserveerd wordt.

IMG_7135IMG_7136

Het is 15:15 uur als we afscheid nemen; we zijn het er allemaal over eens, het was helemaal in de geest van Marijke Rood hart.

IMG_7137

Als ik thuis ben, ga ik nog even aan het werk, waarna ik om 16:15 uur op  de fiets stap om naar de Grote Markt te rijden, waar ik op het terras van de Bourgondiër heb afgesproken met onze vrienden Vera en Rene.

IMG_7143IMG_7140

Terwijl ik op hen wacht, neem ik vast een glaasje droge rosé; Marijke vond de rosé hier altijd te zoet en men schenkt nu ook een Pinot Grigio  Rosé en die zou ze absoluut lekker hebben gevonden Emoticon die tong uitsteekt.

Vera en Rene hebben onderweg, ondanks dat het vakantie is, toch last gehad van files en zij komen rond de klok van 17:00 uur aan. We halen gezellig herinneringen op.

1403a3c8-ab14-4060-851e-b6bbc23b6abc

Om 19:00 uur zijn we klaar om te bestellen en we kiezen er allemaal voor om vandaag uitsluitend een hoofdgerecht te nemen. Vera neemt de beenham en Rene en ik gaan voor het gegratineerde vispotje.

IMG_7144IMG_7145

IMG_7146

We sluiten af met een kopje koffie en om 20:30 uur nemen we afscheid; het was vandaag een heel bijzondere dag, maar Marijke was ook een heel bijzonder mens Rood hart.

De winter en mijn lief zijn heen

IMG_6165

De winter en mijn lief zijn heen.
Er zit een merel op het dak,
zijn keel beweegt, zijn snavel beeft
alsof hij in zichzelve sprak.

Hij luistert: uit een verre boom
klinkt als het ketsen van twee stenen
een vonkenregen van verlangen
zo luid, zo helder en zo bang.

De merel stort zich met een kreet
vol wildheid in de voorjaarsvlagen.
Ik kan het bijna niet verdragen:
mijn voorjaar en mijn lief zijn heen.
———————————————
M. Vasalis uit ‘Vergezichten en gezichten’ (1954)