Tag: Kanker

Leven op een ijsschots

We weten allemaal dat de poolkappen aan het smelten zijn, terwijl het daarnaast ook nog eens zo is dat, mogelijk door de opwarming van de aarde, het proces zich gaandeweg lijkt te versnellen. Slechts weinigen staan er bij stil dat dit proces elke dag gaande is, nooit meer zal stoppen en onomkeerbaar is en dat er dus een moment komt, dat er geen poolkappen meer zijn. Hoe lang dat proces duurt, weet niemand en slechts een kleine groep mensen die het milieu een warm hart toedraagt, is hier dagelijks mee bezig.

IJsschots

Als je te horen krijgt dat de poolkappen smelten en er over een x-aantal jaar niet meer zullen zijn, schrik je in eerste instantie, maar dan wuif je het vervolgens weg. Het poolijs is immers een enorme massa, dat zat wel niet zo een vaart lopen.

Als er dan vervolgens een grote scheur ontstaat en er een deel van de pool dreigt af te breken en als een soort van groot ijsblok in zee zal komen te drijven, staan we daar ook weer even bij stil, we doneren misschien iets aan Greenpeace en dan gaat het leven weer gewoon verder.

Uiteindelijk brokkelt het ijs steeds verder af en doordat de temperatuur oploopt, smelt het ook nog eens sneller en resteert er steeds minder. Ook nu weer staat een groep mensen hier nadrukkelijk bij stil, wordt er weer een milieuconferentie gehouden, worden er wereldwijde verdragen gesloten en gaan we weer gewoon verder met het leven van alle dag.

Wie echter op die ijsschots leeft, zoals bijvoorbeeld de ijsbeer, ziet zijn woonomgeving dagelijks verder afbrokkelen, tot er een moment komt, dat er geen sprake meer is van een ijsschots en de ijsbeer verdwijnt in het water. Hij gaat niet onmiddellijk dood, want hij kan nog een tijdje blijven zwemmen, maar uiteindelijk zal zijn lichaam het door alle inspanningen opgeven en verdwijnt de ijsbeer voorgoed onder water en zal hij dood gaan.

Als je het bericht kreeg dat er op de scan die in “de bus” gemaakt was, iets verdachts te zien is, schrik je, maar denk je al snel dat het allemaal wel mee zal vallen.

Als dan vervolgens vast staat dat er wel degelijk sprake is van kwaadaardige cellen, wordt er geopereerd, wordt chemo gegeven en ga je er vanuit dat de situatie na deze behandeling, weer onder controle is.

Dan ontstaan er echter opnieuw klachten, word je bestraald en krijg je medicatie en weer denk je, dat je daarmee voldoende hebt gedaan en dat het uiteindelijk allemaal is meegevallen.

Maar dan blijkt dat er sprake is van uitzaaiingen en is het proces ineens onomkeerbaar geworden en zitten de kankercellen in steeds meer essentiële organen en weet je dat er geen kans meer is om te genezen is. Als het moment daar is, zul je lijdzaam moeten toezien dat er niets meer aan gedaan kan worden en dan gaat het proces vervolgens steeds sneller.

Familie, vrienden, bekenden en collega’s leven allemaal met je mee en steunen je, maar hun leven gaat nadat moment van aandacht gewoon weer verder (en dat is natuurlijk alleen maar goed), maar als je, net zoals de ijsbeer ziet de ijsschots waar je op leeft, langzaam verder afbrokkelt en het voor je gevoel steeds warmer wordt, realiseer je je, dat er een moment komt, dat je moet gaan zwemmen en vervolgens merk je dat het zwemmen niet meer lukt, niet omdat je niet meer wilt, maar simpelweg omdat je lichaam op is Bedroefde emoticon.

Strijden tegen kanker? Het is gewoon een kwestie van geluk hebben!

winnaars

“Kanker overwinnen”, “de strijd tegen kanker”, “een gevecht leveren”, “sterk zijn in de strijd”, het zijn maar een paar kreten die gebruikt worden als mensen het hebben over iemand die kanker heeft.

Er is echter ook een andere kant en dan hebben we het over “een ongelijke strijd”of “het gevecht verliezen”.

Er zijn dus “winnaars” en “verliezers”, maar wat maakt nu het verschil? Hebben de “winnaars” meer of beter “gestreden” of hebben de “verliezers” niet voldoende hun best gedaan?

Als je kanker overleeft, ben je in mijn ogen geen “held” of “overwinnaar”, maar heb je gewoon ontzettend veel geluk gehad en zoals iedereen weet, kun je geluk niet “afdwingen” of “sturen”.

De enige “strijd” die tegen kanker gevoerd kan worden, is door onderzoekers en artsen en daarvoor is geld nodig, véél geld.

Op 4 februari is het wereldwijd weer de Dag van de Kanker en ik hoop dat iedereen dan zijn of haar bijdrage aan de “strijd” levert door te doneren, véél te doneren.

Bedankt

Liefde is……….

Elke dag plaatst hij het zinnetje. Elke dag met een ander einde. Het is vaak het eerste dat ik zie op Facebook. En elke dag weer treft het mij. Hoe bijzonder. Zo vol liefde. Een simpel zinnetje maar in de zinnen leef je met ze mee. Ik hoop dat hij de zinnen lang, nog heel lang zal schrijven. Want zo lang zullen ze samen zijn en zal de ziekte haar niet kunnen inhalen.

Het is zo dubbel. Aan de ene kant zou ik zo met haar willen ruilen aan de andere kant niet. Niemand wil ruilen met iemand die ziek is zou je denken. En nee, ik dank elke dag dat ik gezond ben en wat dat betreft wil ik zeker niet ruilen. Maar het feit dat er iemand zoveel van je houdt, is toch heerlijk. Elkaar ontmoeten en na tig jaren nog elke dag zoveel van elkaar houden. Samen je kinderen zien opgroeien en dan weer van het leven samen genieten.

Het lijkt zo eenvoudig. Genieten van de dag en van elkaar. En toch lukt het de meeste van ons niet om het vol te houden. We doen het een paar dagen, soms weken. Meestal nadat er iets gebeurt is. Iets dat je met twee voeten op de grond zet of met je hoofd in de wolken laat lopen. Bij extreme blijheid of verdriet zijn we weer bewust van ons leven en van iedereen van wie we houden. Maar als het een tijdje verder is, nemen we het zo snel weer voor lief.

Maar hij niet. Want hij is zich er van bewust wat hij verliezen kan. En precies dat koestert hij elke minuut dat het nog kan. Hoe vaak heb jij je bedacht dat je meer tijd zou willen besteden aan je lief, je kinderen of aan jezelf. En hoe lang doe je dat dan? En waarom nemen we degene die ons zo dierbaar zijn zo vaak gewoon voor normaal? En het ergste is dat als we ze kwijtraken, door de dood of omdat ze ons verlaten, dan pas beseffen we hoe veel we van ze houden. Wat is dat toch met ons?

Ook ik verlies me elke keer weer in de dingen van de dag. Werk dat toch af moet of in dingen waarvan ik op dat moment denk dat ze belangrijk zijn. Maar hoe belangrijk zijn ze eigenlijk? ‘Meer leven in het nu’ zei een vriend. En braaf probeer ik dat maar hoe snel weer verlies ik me in ‘als’ en ‘dan’. Hoe graag zou ik soms een kijkje in de toekomst nemen. Misschien is liefde ook wel de dingen voor lief nemen. Leven zoals het leven zich voordoet en op je pad komt. Je pad maar gewoon volgen en ervan genieten. Kijken naar degene die met je meelopen en ze vertellen hoe belangrijk ze zijn.

Dank je wel Ruud voor je mooie zinnen. Voor hoe je iedereen laat beseffen hoe belangrijk het is om te zeggen wat je denkt en voelt. Liefde is… genieten van jullie enorme levenslust en jullie liefde voor elkaar.

Vorenstaande is te vinden op Verliefd op het leven, een blog van Silvia Verhoeven over liefde, verliefd zijn, geluk maar ook over angst, verdriet, tranen, de dood, herinnering en alles wat met het leven te maken heeft. Om verliefd op te worden, mee te lezen, mee te leven met de schrijver mij en iedereen die ik tegen komt…