Glas half leeg of half vol…?

Als je eenmaal geconfronteerd wordt met kanker heeft dat een blijvende impact, niet alleen op diegene die kanker heeft, maar ook op zijn of haar directe omgeving.

Nu zijn er verschillende manieren hoe mensen reageren en de meest bekende is misschien wel de 3 V’s:

  • Vechten
  • Verstijven
  • Vluchten

Welke van deze scenario’s voor wie van toepassing is, komt natuurlijk mede voort uit hoe je als persoon in elkaar steekt.

Bij Marijke werd vlak voor Kerst 2007 tijdens controle “in de bus” borstkanker geconstateerd en daar zijn wij allebei op onze eigen manier mee omgegaan. Terugkijkend kun je stellen dat wij toen voornamelijk bezig waren met herstel en dus vooral met overleven.

Daar waar mensen bij het horen van het woord “kanker” al verstijven en dit direct associëren met “dood”, hebben wij dat nimmer gedaan; herstellen en verder gaan met leven, was ons ongeschreven motto. In de volksmond noemt men dat vechten, maar bij vechten heb je, hoe dan ook een kans en bij kanker is er sprake van wel of geen geluk hebben.

In 2012 bleek dat er sprake was van uitzaaiingen en pas toen ben ik, door een artikel in het Blad B “Als je niet meer beter wordt…”, geconfronteerd met het feit dat Marijke dus nooit meer beter zou worden…. Nu is niet meer beter worden, iets anders dan dood gaan, maar het is wel onlosmakelijk met elkaar verbonden….

Op dat moment kun je twee dingen doen: de hele tijd bezig zijn met wat er zou kunnen gebeuren als….., maar je kunt, gelet op de omstandigheden ook proberen er het beste van te maken en zo veel mogelijk te genieten en wij hebben er toentertijd samen voor gekozen om dat laatste te doen, maar dat betekent helaas niet, dat je daarmee niet (bijna) elke dag geconfronteerd wordt met die gedachten van “wat, als…..”, de kunst is alleen om er niet aan toe te geven….

Hoe je het ook wendt of keert, je hebt dagelijks te maken met spanningen. Spanningen rondom bezoeken aan het ziekenhuis, spanningen door uitslagen van scans, maar ook spanningen die worden opgeroepen als je weer te horen krijgt dat een lotgenote met uitgezaaide borstkanker te horen heeft gekregen dat verdere behandeling niet mogelijk is, of als je hoort dat een lotgenote is overleden.

Houden die spanningen ooit op? In deze vorm (Pre-stress) waarschijnlijk wel, maar daar dan komen andere spanningsklachten (Post-stress) voor terug. Of je nu gebeten wordt door de hond of door de kat?

Wij hebben er vanaf het eerste begin in 2007, samen voor gekozen om over de kanker, de behandeling en de emoties die het soms oproept, heel erg open te zijn en daarmee was het voor sommige mensen bijzonder confronterend. De een sprak er zijn bewondering over uit, terwijl een ander die openheid volledig afkeurde.

Wat men gemakshalve vergat, is dat het voor ons niet zo belangrijk was wat anderen er van dachten (klinkt erg egoïstisch, dat besef ik). Voor ons was het een strategie om te overleven en heeft het gewerkt.

Voor sommigen zijn wij een voorbeeld geweest hoe je, ondanks uitgezaaide kanker, met een positieve instelling alles uit het leven kunt halen wat er in zit en dat heeft ons altijd steun gegeven bij het verwerken van ons eigen verdriet, maar ieder mens is uniek en daarmee ook de manier waarop je in het leven staat.

Ik ben er van overtuigd dat een positieve instelling helpt, zelfs nu ervaar ik dat nog elke dag aan den lijve…

Decemberherinneringen

Decemberherinneringen

Buiten guur en koud
Gedachten aan jou
Verwarmen mijn hart
Decemberherinneringen

Niet treuren om wat was
Gedachten aan jou
Glimlach op mijn gezicht
Decemberherinneringen

Brandende kaarsen
Gedachten aan jou
Feest van het licht
Decemberherinneringen

Alleen maar niet eenzaam
Gedachten aan jou
Maken van elke dag een feest
Decemberherinneringen

Sinterklaas, trouwdag, kerstfeest
Gedachten aan jou
Nog elke dag dankbaar
Dat wij samen zijn geweest

(C) Ruud Vorstermans

Wild en Wijn op het Ravelijn

Ik ga vanavond in middeleeuwse sferen dineren op het Ravelijn bij pop-up restaurant Wild & Wijn Op Het Ravelijn. Het Ravelijn op den Zoom is een verdedigingswerk uit de 18e eeuw. Het gebouw is het laatste restant van de vestingwerken ontworpen door Menno van Coehoorn, één van de allerbeste vestingbouwers van zijn tijd.

Een ravelijn is een buitenwerk van vesting. Ravelijn op den Zoom bestaat uit een door een brede gracht omgeven eiland, dat zelf met aarden wallen en gedeeltelijk met stenen muren is omringd. In het Ravelijn bevinden zich kijk- en schietspleten en drie kanonskelders.

In de jaren 1931-1932 is Ravelijn Op den Zoom gerestaureerd. In plaats van de bestaande aarden dam, kwam een houten brug met toegangspoort. Tevens werd een aarden wal opgeworpen aan de stadszijde.

Je kunt het terrein normaal gesproken uitsluitend betreden met een gids, die je via een houten brug leidt naar een toegangspoort.

Als ik mijn fiets heb weggezet loop ik via de verlichte poort het Ravelijn op en het sfeervol ver;lichtte restaurant ligt dan links van me.

Ik neem plaats aan een van de hoge tafels en bestel een glas Cava.

Ik heb thuis de menukaart al bekeken en besloten te kiezen voor het 3-gangen menu. Ik bestel voor bij het eten een heerlijk glas rode Bourgogne.

Als voorgerecht kies ik voor de Wilde eend en eendenlever, licht gerookte borstfilet, eendelever krullen, frisse salade, mosterd vinaigrette en in port gewelde pruimpjes.

Als hoofdgerecht kies ik voor Wild Zwijn, zacht gegaarde wang van de ‘Smoker’ en Coppa di Parma, pompoen crème, paddenstoeltjes en truffeljus.

Ik raak in gesprek met de jongedame die mij bedient en vanwege mijn Pink Ribbon-pin gaat het gesprek uiteindelijk over (borst)kanker en roept zij een collega, die mij trots zijn Pink Ribbon-tattoo laat zien; zijn moeder blijkt borstkanker te hebben.

Als dessert kies ik niet voor het kaasplateau dat heel smakelijk oogt, maar voor de Kersen & Pure Chocolade, een taartje van kersen en mascarpone, mousse van Vahlrona chocolade, roomijs van amarena kers en merengue.

Het smaakte me, zoals ik gewend ben bij het Spuihuis -eigenaar Rene Vermeulen heeft dit Pop Up Restaurant bedacht en heeft mede daarom dit jaar de Aangenaam GoBoz Initiatiefprijs 2019 gewonnen- meer dan voortreffelijk en ik kijk er alweer naar uit om straks op onze trouwdag bij het Spuihuis te gaan eten.

Nadat ik heb afgerekend, fiets ik op mijn gemak naar huis, waar ik met koffie en een glaasje Drambuie, geniet van Maestro.

“Alles is nog steeds hetzelfde, maar dan anders…”.

Mijn dilemma

Bijna dagelijks vragen mensen mij, rechtstreeks of via sociale media, heel belangstellend en oprecht, hoe het met me gaat en dat levert mij iedere keer weer een dilemma op… en ik moet glimlachen bij de gedachte dat Marijke hier ook tegenaan liep…

Als ik namelijk antwoord dat het (redelijk) goed gaat, is dat het meest eenvoudige… Ik hoef dan verder niks meer uit te leggen…

Als ik echter antwoord dat het niet goed gaat, moet ik dat -in elk geval in mijn beleving- nader toelichten en daar heb ik dus eerlijk gezegd geen behoefte aan… Het geeft mij een ongemakkelijk gevoel, zelfs bij mensen die heel dicht bij me staan, zoals bijv. de kinderen of hele goede vrienden.

Mijn ervaring is dat mensen de problemen die ik ervaar, proberen te relativeren en vervolgens komen ze met goed bedoelde adviezen. Niemand realiseert zich namelijk -heel begrijpelijk en dat verwijt ik ook absoluut niemand- dat ik daar niet op zit te wachten. Verdriet, pijn en onmacht moet je als het ware beleven… je zult het een plekje moeten kunnen geven om verder te kunnen.

Ik ben zelf heel goed in staat te relativeren, geniet dagelijks van het leven en besef terdege dat ik, ondanks het gemis van Marijke, in mijn handen mag knijpen, maar dat neemt niet weg dat er ook in mijn leven dingen zijn, die ronduit bijzonder vervelend zijn en waar ik niets aan kan veranderen. Ik wil absoluut niet ‘klagen’ en al helemaal niet ‘zielig’ gevonden worden.

Om terug te komen op de vraag: “Hoe gaat het met je…?”, antwoord ik dus maar: “Het gaat redelijk goed met me”…, maar een goed verstaander…

Moeilijke dagen

Vandaag hoorde ik weer een verhaal van iemand met uitgezaaide borstkanker die naar een hospice moet… 27 jaar Nog maar en thuis een man en twee kleine kinderen.

Het is de laatste weken een aaneenschakeling van droevige berichten; een kleinkind van goede vrienden dat vlak voor de geboorte overlijdt, een oud-collega die op 54-jarige leeftijd plotseling overlijdt, een vriend van begin 50 die een hartinfarct krijgt en een aantal vrouwen met uitgezaaide borstkanker, die te horen hebben gekregen dat verdere behandeling niet meer mogelijk is…

Het raakt me diep en overschaduwt mijn eigen verdriet wat al lang niet vers meer is, maar houdt verdriet überhaupt een keer op…? Tijd heelt spreekwoordelijk de wonden, maar iedereen heeft zijn eigen tijd nodig…

Ik moet denken aan een bijzonder fragment uit een van de prachtige verhalen van A.A. Milne over Winnie the Pooh.

“Vandaag was een Moeilijke Dag,” zei Pooh.
Er was een pauze.
“Wil je erover praten?” vroeg Knorretje.
“Nee,” zei Pooh na een tijdje. “Nee, ik denk niet dat ik dat wil.”
“Dat is oké,” zei Knorretje, en hij ging naast zijn vriend zitten.
“Wat doe je nu?” vroeg Pooh.
“Niets eigenlijk,” zei Knorretje. “Maar ik weet wat Moeilijke Dagen zijn en ik wil daar meestal ook niet over praten, op zo’n Moeilijke Dag.
“Maar weet je,” vervolgde Knorretje, “Moeilijke Dagen zijn zoveel makkelijker wanneer je weet dat er iemand voor je is… En ik zal er altijd zijn voor jou, Pooh.”

En Pooh zat daar zomaar wat te zitten, zijn hele Moeilijke Dag door zijn hoofd te malen, terwijl stevige, betrouwbare Knorretje zwijgend naast hem zat te bengelen met zijn korte beentjes… En Pooh bedacht dat zijn beste vriend overschot van gelijk had.

Ik put dagelijks troost uit de gesprekken die ik met Marijke had… Er gaat ook geen dag voorbij dat ik een brok in mijn keel krijg, moet lachen of een beeld heb bij een van de ontelbare herinneringen die ik heb. Je zou kunnen zeggen dat Marijke mijn “Knorretje” is.

Terwijl jij er niet meer bent

Ik kan met jou praten
Terwijl je er niet meer bent
Ik kan naar jou luisteren
Terwijl je er niet meer bent
Ik kan met jou lachen
Terwijl je er niet meer bent
Ik hou nog steeds van jou
Terwijl je er niet meer bent

Dat dit allemaal kan
Terwijl jij er niet meer bent…
… maakt mij een gelukkige vent

(C) Ruud Vorstermans

Menu Title